Dzisiaj jest mi tak pięknie smutno. Zupełnie jak kiedyś.

A stojąc tuż obok teraz wiem, wyprzedzając swoje działanie, a nawet swoje myśli - nauczyłam się rozumieć i widzieć więcej. Więc nie mów mi, że wiesz, bo wiedzieć mogę tylko ja. I powiem Ci, że teraz, teraz już wiem. I widzę. To wszystko czego nie widziałam wcześniej. Bo zrozum, ja znowu płaczę. I ten mój płacz mnie czegoś nauczył, pokazał jak żyć, żeby przeżyć. A dzięki takim jak Ty nauczyłam się nie dawać siebie ludziom, nie być, a tylko czasem bywać. Nie przekroczyłam tej granicy, za którą czułabym się tylko twoja, a ty tylko mój. Obok "Ja-Twoja, Ty-Mój" nawet nie staliśmy.

Ale nabrałam się. Bo mnie łatwo omotać. Trochę słodyczy, smutnych uśmiechów, epickich opowieści i tonę. A z każdym kolejnym coraz lepiej mi idzie.